Właśnie brałam prysznic gdy usłyszałam głośne krzyki Sugi zza drzwi. Ciekawa co się stało  spłukałam pianę z włosów i ciała i owinięta w ręcznik wyszłam do przedpokoju.                                  -Obudź swojego kochasia do jasnej cholery, za pół godziny mamy trening, a jemu zachciało się udawać chorego!- krzyknął do mnie Jimin, oburzony zachowaniem lidera.                                            -Ok, spokojnie Jimin- powiedziałam i ruszyłam w stronę pokoju RapMona. Gdy otworzyłam drzwi ujrzałam go leżącego w samych bokserkach, na kilka sekund mnie zatkało.                                          -Oppa, kochanie, co się z Tobą dzieje, musisz już wstawać! Pierwszy raz, podniosłam na niego głos, źle się z tym poczułam więc podeszłam bliżej naszego łóżka. To co zobaczyłam bardzo mnie zmartwiło. Leżał rozpalony, z grymasem na twarzy, kosmyki czupryny niedbale opadały mu na czoło, które jak reszta ciała pokryte było potem.                                                                                     –Rapi, co jest? Źle się czujesz?- mówiąc to położyłam rękę na jego czoło.-Cholera, masz gorączkę. Po chwili wybiegłam z pokoju kierując się do Jina.                                                                                 -Jin, Namjoon musi zostać w domu, ma gorączkę i źle się czuje, wytłumaczcie to menagerowi a ja się nim zaopiekuję- poinformowałam i odwróciłam się na pięcie- aaa, no i idźcie już bo rzeczywiście się spóźnicie. Po chwili zespół z wyjątkiem lidera, opuścił dorm. Zamknęłam drzwi i poszłam do kuchni, zabrałam termometr, butelkę z zimną wodą i ręcznik. Gdy doszłam do pokoju RapMona, zobaczyłam, że ten siedzi na łóżku bezczynnie wpatrując się w podłogę z łokciami opartymi na kolanach.                                                                                                                                                  –Rapi, połóż się- podeszłam do niego i delikatnie pchnęłam na łóżko, nachyliłam się nad nim i chciałam pocałować, ale poczułam od niego zapach alkoholu- Oppa, ty piłeś?!- krzyknęłam niedowierzając.                                                                                                                                           -Kochanie- zaczął- na wczorajszym treningu byłem strasznie rozkojarzony i nic mi nie wychodziło, jako lider powinienem dawać przykład a nie… -tutaj głos mu się zachwiał i przerwał.                                                                                                                                                   -Rozumiem, ale co to ma wspólnego z alkoholem?!- kolejny raz podniosłam na niego głos.                  -No i pomyślałem, że jestem coraz gorszy w tym co robię i że ty, chłopaki i menager jesteście na mnie źli, więc poszedłem do baru i wypiłem kilka piw, potem jeszcze drinki, a kiedy wracałem do domu, ktoś zaproponował mi narkotyki, nie kupiłem ich bo wiedziałem że mi tego nie wybaczysz. No i kiedy wróciłem do domu, zaczęło mi się robić słabo, zobaczyłem że zasnęłaś przed TV i poszedłem do siebie, a tam chyba zasłabłem. Rano obudziłem się z cholernym bólem głowy, resztę już znasz.                                                                                                                                                  –Rapi- chciałam żeby mój głos by jak najczulszy- wiesz, że nikt nie był by na ciebie zły za coś takiego, przecież każdy ma gorsze                         dni.                                                                                                                                                            -Tak?! Ty zawsze powtarzasz, że uwielbiasz to jak się ruszam, jak tańczę i że kochasz patrzeć na mnie na treningach- mówił, a kolejne łzy spływały po jego policzkach- nie chciałem żebyś patrzyła na mnie jak na niezdarę.                                                                                                                              -Nie masz prawa tak myśleć! Owszem kocham twoje ciało i to jak się poruszasz, ale to nie jest najważniejsze- powiedziałam i wyszłam by po kilku minutach wrócić z moją miksturą na kaca.           –Masz to wypić. Duszkiem!- powiedziałam stanowczo i podałam mu szklankę z napojem.                  Namjoon po pierwszym łyku skrzywił się, ale posłusznie dokończył picie i łapiąc oddech cicho powiedział- I ty naprawdę byś mnie nie zostawiła? –gdy to usłyszałam zaśmiałam się pod nosem po czym usiadłam okrakiem na jego podbrzuszu i delikatnie muskałam ustami jego nagi tors, by po chwili wpić się w jego usta. Kiedy zaczęło brakować mi powietrza, odkleiłam się od niego i ironicznie spytałam- A jak myślisz?- chłopak tylko uśmiechnął się i położył mnie na łóżku wtulając się w moją klatkę piersiową niczym małe dziecko. Wplotłam palce w jego włosy a drugą rękę delikatnie położyłam na jego policzku. –Przepraszam, nie wiem co bym bez ciebie zrobił- szepnął cicho, po czym zasnął. Gdy obudził się po dwóch godzinach czuł się o wiele lepiej, miał mniejszą gorączkę i nie bolała go już głowa                                                                                                            – Chodź, zrobię ci śniadanie- oznajmiłam.                                                                                              -Nie chcę, teraz wystarczy mi, że tu jesteś- powiedział, po czym czule mnie przytulił i pocałował w czoło- Bardzo mocno cię kocham.